Lagos, 5 marca 2004 (środa)
- 5 marca
- 8 marca
- 9 marca
- 15 marca
- 16 marca
- 17 marca
- 15 kwietnia
- 17 kwietnia
- 21 kwietnia
- 23 kwietnia
- 24 kwietnia
- 25 kwietnia
- 14 maja
- 15 maja
- 16 maja
- 19 lipca
- 20 lipca
- 22 lipca
Jeśli idzie o Nigerię, to powoli zaczynam się przyzwyczajać do wszystkiego - pogody, obyczajów, postrzegania mnie jako zamożnego oyinbo (= biały człowiek w Yoruba) etc. Codziennie uczę się 300 tysięcy nowych rzeczy.
Praca - temat odrębny. Pierwszy tydzień minął dość interesująco, parę spotkań w interesach, trochę dobrych wieści (sprzed chwili - dostaliśmy od jednego z banków 13 tys. dolarów na jeden z naszych projektów) i trochę tych mniej dobrych. W tej chwili jestem na etapie docieranie się i wszystkiego; jeszcze nie wszystko działa (brak wizytówek, szofera, tu woda cieknie, tam ktoś czegoś zapomniał), ale mam nadzieję, że to tylko kwestia czasu...
A kiedy już przy czasie jesteśmy, cóż, tutaj obowiązuje tzw. African Time, czyli, jak wołasz hydraulika w poniedziałek, to mówi, że oddzwoni jutro, czyli koło środy ty do niego zadzwonisz znowu tylko po to, żeby się dowiedzieć, że nie mógł zadzwonić we wtorek, ponieważ jedno z jego 35 dzieci zachorowało. Ale w poniedziałek (czyli tydzień po tym, jak rozwalił się kibel) hydraulik się zjawia, bez sprzętu jednak, tak przyszedł zobaczyć, o co ja takiego szumu robię. Następnym etapem jest wycena - materiału i robocizny, a wycena w dużym stopniu zależy od tego, ile zleceniodawca ma pieniędzy, im bogatszy, tym więcej zapłaci... jasna sprawa. Kiedy już wszystko ustalone, trzeba wypłacić zaliczkę na rzekome materiały, które w zasadzie sprowadzają się chyba do zakupu kilku butelek STAR (popularne tutaj nigeryjskie piwo) - i tak jest generalnie ze wszystkim.